سرنوشت تزار نیکلای دوم، آخرین شاه روسیه که توسط چپها در اسید حل شد.
تزار نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه از سلسله رومانوف بود که از سال ۱۸۹۴ تا زمان استعفایش در سال ۱۹۱۷ حکومت کرد. او در ۱۸ مه ۱۸۶۸ متولد شد و در ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ به همراه خانوادهاش توسط بلشویکها اعدام گردید.
تزار نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه از سلسله رومانوف بود که از سال ۱۸۹۴ تا زمان استعفایش در سال ۱۹۱۷ حکومت کرد. او در ۱۸ مه ۱۸۶۸ متولد شد و در ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ به همراه خانوادهاش توسط بلشویکها اعدام گردید.
نیکلای دوم در دورهای بحرانی برای روسیه به قدرت رسید. حکومت او با چالشهای بسیاری مواجه بود، از جمله جنگهای متعدد، بحرانهای اقتصادی و اجتماعی و افزایش نارضایتیهای مردمی.
یکی از بزرگترین بحرانهای دوران حکمرانی او، جنگ روسیه و ژاپن در سالهای ۱۹۰۴-۱۹۰۵ بود که به شکست روسیه منجر شد و نارضایتیهای مردمی را افزایش داد.
نیکلای دوم همچنین با انقلاب ۱۹۰۵ روبرو شد که به دلیل فشارهای مردمی و اعتراضات گسترده، مجبور شد برخی اصلاحات را قبول کند و دوما (مجلس نمایندگان) را ایجاد کند. اما این اصلاحات به طور کامل نتوانستند مشکلات موجود را حل کنند.
با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، وضعیت روسیه بدتر شد. شکستهای نظامی و مشکلات اقتصادی منجر به افزایش نارضایتیهای مردمی گردید. در نهایت، در فوریه ۱۹۱۷، انقلاب فوریه رخ داد و نیکلای دوم مجبور به استعفا شد.
او و خانوادهاش ابتدا در توبولسک و سپس در اکاترینبورگ تحت نظر قرار گرفتند و در نهایت در ژوئیه ۱۹۱۸ توسط بلشویکها اعدام شدند.
انقلابیون به شکلی بیرحمانه، جسد نیکلا و خانواده سلطنتی را در اسید حل کردند.
نیکلای دوم و خانوادهاش در سال ۲۰۰۰ توسط کلیسای ارتدکس روسیه به عنوان شهیدان مقدس شناخته شدند. دوران حکومت او به عنوان یکی از بحرانیترین دورههای تاریخ روسیه شناخته میشود و پایان حکومت او نشانگر پایان دوره تزارها و آغاز دورهای جدید در تاریخ روسیه بود.
نیكلای در هنگام دستگیری توسط انقلابیون در پتروگراد (سن پترزبورگ كنونی) داوطلبانه از سلطنت كناره گیری كرده بود اما به دستور دولت موقت بازداشت شد.
وی از روز 22 ماه مارس تا 14 ماه اوت سال 1917 در كاخ الكساندروف درسن پترزبورگ نگهداری می شد و پس از این تاریخ به همراه خانواده به یكاترینبورگ انتقال یافت.
تزار سرنگون شده روس قصد داشت به انگلیس سفر كند و برای این منظور از پادشاه انگلیس كه از بستگانش بود درخواست اجازه برای سفر كرد اما درخواست وی هرگز پذیرفته نشد. پس از آن، با تصمیم دولت موقت، نیكلای و اعضای خانواده اش برای گذراندن دوران تبعید به اورال منتقل شدند.
در سال 1918، تزار به همراه همسر، چهار دختر و یك پسرش پس از تحمل یك دوره زندان و زندگی اردوگاهی با اعمال شاقه و در سن 50 سالگی، به دستور لنین در شهر یكاترینبورگ تیرباران شدند.
نیکلا از اخبار روزمره كشور اطلاع نداشت و به همین دلیل نمی دانست كه نیروهای ضد انقلاب اكتبری و به اصطلاح سلطنتطلبان كه با بلشویكها میجنگیدند، به پیروزیهایی در مقابل نیروهای مقابل دست یافتند.
بلشویكها كه از دستیابی نیروهای ضدانقلاب -كه بخشهایی از اورال و سیبری را در اختیار داشتند- به منطقه یكاترینبورگ و آزادی تزار و خانوادهاش نگران بودند، دستور قتل رومانوفها را دادند.
براساس اطلاعات خبرگزاری ریانووستی، در ١٧ ژوئیه ١٩١٨، یكی از بلشویکها در حالی كه كت چرمی مشكی (ویژه انقلابیون) بر تن داشت، وارد خانه محل نگهداری تزار و خانوادهاش شد و فریاد زد:
«نیكلای آلكساندرویچ، تلاشهای همفكران شما برای نجاتتان موفق نبود و در این شرایط دشوار برای جمهوری شوروی ماموریت پایان دادن به عمر خاندان رومانوف به ما محول شده است.»
نیكلای دوم که بیخبر از وقایع بود، با بهت و حیرت به افسر نگاه کرد و یکدقیقه بعد، وی اسلحه خود را در آورد و تزار و خانوادهاش را به گلوله بست.
تیراندازی ٢دقیقه ادامه داشت. آلكسی (پسر تزار و ولیعهد که در این زمان فقط ١٣ سال داشت) به همراه خواهران بزرگش تاتیانا و آناستازیا و همچنین خدمتكار خانواده، به دستور پیوتر یرماكوف سردسته انقلابیون و با ضربات سرنیزه توسط آلكساندر استركوتین، كشته شدند.
براساس اطلاعات تاریخی، گروه افراد مسلح پس ازقتل اعضای خانواده رومانوف، اجساد آنها را به منطقه ای در محل قتل در پتو حمل كرده و اجساد را پس از قرار دادن در گودال بزرگی، اسید پاشیدند. سپس هر آنچه از جسد نیكلای و خانوادهاش باقی مانده بود را سوزاندند.
جاري تحميل الاقتراحات...