دیکتاتور حانیه
دیکتاتور حانیه

@hanieh35

12 تغريدة 5 قراءة Nov 10, 2023
یکی از پرخواننده ترین مقالات سایت Psycology Today درباره« به دست آوردن صمیمیت و نزدیکی تو یه رابطه» است. یه جایی توی مقاله میگه: راه حل برای کسانی که دنبال رابطه واقعی و اون حس نزدیکی زیاد هستن اینه که درباره ساختن رابطه و صرف انرژی و وقت انتخابی و سختگیرانه عمل کنن.
مقاله میگه آرزوی تعلق داشتن در وجود همه آدمها هست، تعلق داشتن به یه خانواده، گروه دوستی، یه فرهنگ، حزب یا حتی گروه مذهبی. ولی فقط تعلق داشتن کافی نیست، در کنارش ما دلمون میخواد که «خواسته» باشیم. مثلا کارفرما ما رو به خاطر یه مهارت خاصمون بخواد، یه دانشگاه به خاطر دانشمون بهمون
بورسیه بده، یا رفیقی که با زنگ زدن و دعوتمون به شام بهمون نشون میده ما رو میخواد.
حس تعلق و خواسته شدن مثل هم نیست ولی در کنار هم قرار میگیره.
حالا این حس خواستنی بودن در حالتی که تمام معایب و مزایای آدم برای طرف دیگه شناخته شده و پذیرفته شده باشه، میشه اوج تعلق داشتن.
معمولا ما توی رابطه های عاشقانه‌مون دنبال همین هستیم، که یکی ما رو بشناسه و با بدیها و خوبیهامون قبولمون کنه و دوستمون داشته باشه. ولی فکر کردن به این حس فقط در قالب رابطه عاشقانه محدود کننده است، مثلا پدر و مادری که بچه‌شون رو میشناسن و هرجوری که هست دوستش دارن، یا یه دوست نزدیک
که از همه اسرار شما باخبره و قبولتون داره.
یه حس صمیمیت و نزدیکی سالم، یه ترکیبی هست بین تعلق و به طور عمیق خواستنی بودن. این نوع صمیمیت، به یه زیرساخت قوی اعتماد که پیش فرض اینه که هرکس بتونه خودِ واقعیش رو نشون بده احتیاج داره و پروسه رسیدن بهش، پر ریسک و زمان بره.
برای همین خیلیها میانبُر استفاده میکنن و توجه و تایید مصنوعی رو با اون قدر دونستن واقعی عوض میکنن. این میانبُر ها ممکنه مثلا تاکید به جذابیت جنسی، افتخار کردن به دستاوردها، متکبرانه به نمایش گذاشتن هوش یا قدرت بدنی باشه. توجهی که از طریق این راهها به دست بیاد در مقایسه با حس
نزدیکی و پذیرفته شدن واقعی خیلی کمتره. مثل همه راه حلهای سریع، موقتیه.
از اون بدتر اینه که این تلاشها باعث نگاه ابزاری به فرد میشه، مثلا کسی که با تکیه بر جذابیت جنسیش میخواد به صمیمیت برسه، در نهایت فقط شهوت جدب میکنه و به طور عمیق شناخته و خواسته نمیشه.
شبکه‌های اجتماعی هم این
روزها ارتباطات سریع و موقت و بی معنی رو تبلیغ میکنن. به فیسبوک فکر کنین مثلا که هرکس صدها دوست داشت ولی با هیچکدوم نمیتونست درد و دل کنه. اینکه به ارتباطات سطحی در شبکه های اجتماعی اکتفا کنین شاید براتون وسوسه‌انگیز باشه، چون اون رابطه واقعی سخت و وقت گیره در حالی که شما با یه
مثلا عکس بچه گربه یا یه جمله تیکه انداختن به یه شخصیت سیاسی میتونین کلی لایک و تایید بگیرین. در ضمن توی شبکه های اجتماعی محتوای جنسی و خشونت و خوشگذرونی اکثر پستها رو تشکیل میدن و اگه شما هم بخواین تعلق داشته باشین پس باید همون کار رو بکنین.
اینجای مقاله میگه راه حلتون اگه دنبال
اون حس نزدیکی و صمیمیت واقعی و عمیق هستین، اینه که برای صرف انرژی و وقتتون انتخابی و سختگیرانه عمل کنین، با کسانی رابطه بسازین که تحسینشون میکنین، بهشون اعتماد دارین و اونها حداقل در مرحله اولیه نشون دادن که چیزی که شما هستین رو تا حدی قبول دارن.
خیلی از کسانی که افسرده هستن،
از کمبود یه همچین روابطی رنج میبرن. اینها ممکنه مناهل باشن، بچه داشته باشن و حتی به طور دائمی با دوستانشون بیرون برن ولی کسی رو ندارن که به طور عمیق قدردانشون باشه و از وجود و همنشینیشون ابراز خوشحالی کنه.
به وجود اوردن اینجور روابط کار و ریسک زیادی داره ولی پاداشش ارزشمنده.
تلاشهای اولیه شما ممکنه نتیجه نده،و ممکنه وسوسه بشین که بیخیالش بشین و برین دنبال روابط سطحی.ولی اگه ادامه بدین، مهارتتون در ساخت اینجور روابط میره بالاتر. و یادتون باشه این حس تعلق و خواستنی بودن در وجود همه هست، پس بالاخره کسانی رو پیدا میکنین که مثل شما باشن و بتونین از تماس باهاشون اون حس عمیق تعلق رو پیدا کنین.
psychologytoday.com

جاري تحميل الاقتراحات...