این نقطه روی نقشه یه جزیرهایه به نام Tristan da Cunha که ۲۵۰ نفر توش زندگی میکنن و بهش میگن دورترین نقطهی مسکونی جهان. این جزیره از مستعمرات انگلیسه. کد پستی انگلیس دارن ولی باند فرودگاه ندارن و اگه کسی بخواد بره اونجا باید از قایق استفاده کنه.
برق جزیره توسط سه دیزل ژنراتور بزرگ تامین میشه و البته تولید برق جیرهبندی و محدوده و مردم سهمیهی محدودی دارن که محدود شده به روزی چند ساعت. دلیلشم هزینه ی بالای تولید برق و مشکلات لجستیکیه. این ژنراتورها ۳-۴ ساعت تو صبح، ۳ ساعت عصر و ۱ ساعت هم در طول شب برق رو تامین میکنن.
مردم بیشتر از این برق برای پخت و پز و استفاده از لوازم خانگی استفاده میکنن. بعضی خونهها پنلهای خورشیدی دارن. نکته دیگه اینکه مردم اینجا اینترنت هم دارن هرچند که پهنای باندش محدوده. اتصال کابل فیبر نوری نداره و از اینترنت ماهوارهای استفاده میکنن.
سرعتشم چیزی حدود ۱ مگابایته یعنی در واقع انگار ندارن که شاید فقط برای دریافت و ارسال ایمیل مناسب باشه. معمولا اونجا کسی گوشی هوشمند نداره. مردم بیشتر با کشاورزی و ماهیگیری خودشون رو سیر میکنن و سالی دو یا سه بار یه کشتی از اون مناطق رد میشه که یه سری چیزای ضروری براشون میاره.
مثل دارو و … ولی در کل، جز صدای امواج دریا، اونجا خبری نیست. یه سایت خستهای هم دارن اخبار اینجا رو توش مینویسن:
tristandc.com
روی گوگل مپ: maps.app.goo.gl
tristandc.com
روی گوگل مپ: maps.app.goo.gl
فقط یه عکس ازش توی گوگل مپ موجوده که اونم یه ایرانی آپلود کرده!
جاري تحميل الاقتراحات...