۱- تحاریف بنیادین از وقایع منتهی به عاشورای ۶۱ هجری، راهبرد شیعیان در طول تاریخ برای تقویت تئوری "چیرگی نظامی به هدف تشکیل حکومت" است و عنصر کلیدی این راهبرد، کاربرد هوشمندانه واژه "قیام" و سعی مکرر (بخصوص در دهه های اخیر) در توصیف حوادث عاشورا به "خروج انقلابی" حسینبنعلی ست.
۲- در مورد موضوع بیعت، موضع حسین مشخص است، او بیعت با یزید را نمیخواهد. البته استنکاف او از بیعت با یزید، نشانی از یک حرکت انقلابی ندارد، بلکه با بهانه جویی همراه است. او با فراخوان والی مدینه برای بیعت به دارالحکومه رفت، مرگ معاویه را هم تسلیت گفت اما به بهانه اینکه بیعت باید
۳- در ملاءعام باشد، موقتا مسئله بیعت را به تعویق انداخت تا حاکم مدینه شرایط آن را مهیا کند. در همین حال شبانه به همراه خانواده (زنان، فرزندان و برادران و خواهران) از مدینه گریخت و به مکه (منزل اقوام پدری) پناهنده شد. حتی همین خروج از مدینه هم صرفا از خوف امنیت و جان صورت گرفت
۴- و آیه ای از قرآن که هنگام خروج از مدینه برای پیروانش خوانده، آیه ایست از روایت فرار موسی از مصر به مدین از خوف جانش.
(فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً یَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنی مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمینَ)
تا اینجا هیچ کنش و نیتی به جهت قیام مسلحانه برای قبضه حکومت وجود ندارد.
(فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً یَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنی مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمینَ)
تا اینجا هیچ کنش و نیتی به جهت قیام مسلحانه برای قبضه حکومت وجود ندارد.
۵- حتی در نامه ای که هنگام خروج از مدینه برای محمدبنحنفیه نوشت، به انحرافات و مظالم در اجتماع اشاره میکند اما نقش خود را صرفا امربمعروف و نهی از منکر یاد میکند که اگر مورد رد قرار گرفت صبر و شکیبایی پیشه خواهد کرد! عزیمت به مکه را هم صرفا یافتن مکانی امن توصیف میکند، نه قیام!
۶- در جای دیگری میگوید حتی اگر شده به کوه ها و دره ها پناه میبرم تا محل امنی برای خود و خاندانم پیدا کنم تا ببینم بعدا چه پیش می آید. هیچ نشانی از قیام و خروج مسلحانه برای ایجاد حکومت وجود ندارد! حتی با وجودی که او حکومت بر مسلمین را ذاتا حق و ودیعه الهی به خود و خاندانش میدانسته
۷- او قصد خروج از مکه را نیز نداشته و در همین مکالمات با محمدبنحنفیه میگوید که اگر مکه جای امنی بود برای همیشه در آنجا میمانم. خروج از مکه و رهسپاری به کوفه هم اولا به دلیل حفظ جان، احتمال خونریزی و ترور انجام میشود! حتی به ابن عباس میگوید که من از مکه هم بیرون میروم
۸- چون اینان قصد جان مرا دارند و من نگران و هراسان فقط در پی پناهگاهی میگردم بدون اینکه در جایی آسایش یا در دیاری پناهی پیدا کنم! آیا این جملات از روی ناچاری نسبتی با یک ذهنیت آماده برای قیام و تصاحب حکومت به شکل مسلحانه دارد؟
۹- در مورد اتفاقات کوفه و دعوت کوفیان از او نیز ابتدا مسئله حمایت از جان و امنیت حسین و بعد مسئله پیشوایی او مطرح میشود. علت اعزام مسلمبنعقیل به کوفه هم حاوی یک سیاست محافظه کارانه است، نه یک اقدام انقلابی. مسلم به کوفه رفت تا صحت نامه های دریافتی را گزارش کرده و شرایط امنیتی
۱۰- را بررسی کند و اطمینان حاصل کند که تهدیدی در کوفه متوجه حسین و خاندانش نخواهد بود و اصرار هم بر این بود که ماموریت مسلم مخفیانه باشد. حتی در میان راه عزیمت به کوفه وقتی حسین خبر قتل مسلم و هانی را شنید، ابتدا قصد کرد که برگردد و این با فرضیه "تعبد در شهادت" که برخی به هدف
۱۱- توضیح فرضیه قیام و جهاد تا شهادت به کار میبرند، همخوانی ندارد! در مواجهه با حر در محدوده ذوحسم هم وقتی راه پس به سوی مکه و راه پیش به سمت کوفه را بسته میبیند، صراحتا میگوید که قصد جنگ ندارد و اگر راهی به سوی کوفه یا برگشت به مکه نیست، راهی باز کنند که او و خاندانش از عراق
۱۲- خارج شده و مثلا به سوی یمن بروند! در خطابه پیش از جنگ در ظهر عاشورا هم او باز تکرار میکند که :اگر از رسیدن قدم های من به اینجا ناراضی هستید، رهایم کنید، من حاضرم برگردم به همانجا که از آن خارج شده ام!"
۱۳- مغالطات تاریخی از حوادث محرم ۶۱ هجری بخشی از تلاش نظریه پردازان حکومت شیعه است که بار بزرگی از آن را به دوش یک قیام خیالی که از ابتدا وجود خارجی نداشته انداخته اند و واضح است حکومتی که با ضرب زور قیام و چیرگی نظامی حاصل شود، به ضرب زور هم خودش را باقی فرض میکند!
جاري تحميل الاقتراحات...