در مذهب شیعه ما چیزی به عنوان ظرف مکان و زمان نداریم، اصولا به به سبک فیلمهای هالیوودی کاراکترهای مذهبی می‌تونند به راحتی در زمان سفر کنند.
علامه مجلسی در بحار از امام رضا نقل کرده که ابراهیم نبی بعد از اینکه به فرمان خدا مکلف می‌شه که به‌جای بچه‌اش سر یک گوسفند رو سر ببره، حسابی

ناراحت می‌شه و می‌گه خدایا، چی می‌شد می‌گذاشتی سر بچه‌امو ببرم تا پیش تو عزیزترین می‌شدم.
خدا بهش می‌گه تو که از محمد عزیز تر نیستی؟ ابراهیم می‌گه نه خب، خدا بهش می‌گه پس بچه تو هم از بچه محمد که عزیزتر نیست؟
ابراهیم می‌گه نه خب.
بعد خدا جبرئیل رو می‌فرسته و برای ابراهیم روضه

کربلا می‌خونه و ابراهیم شروع می‌کنه به گریه کردن.
بعد خدا می‌گه ای ابراهیم همین گریه‌ای که واسه حسین کردی تو رو پیش من به قدری عزیز کرد که اگه فرزندت اسماعیل رو قربانی می‌کردی انقدر عزیز نمی‌شدی!
فقط دوست دارم یکی بیاد بگه این حدیث سندش معتبر نیست((: