جریان این عکاس ژاپنی رو که خوندم یاد دخترهایی افتادم که میگن کاش پارتنر من عکاس باشه! ماساهیسا فوکاسه عکاسیه که یکی از القابش« مردی که فقط از زنش عکس میگرفت» بود، از ۶سالگی توی عکاسی پدرش عکس ظاهر میکرد.اون بعدها در دانشگاهی در توکیو عکاسی خوند و همونجا موندگار شد. سالها بعد با
زنی به اسم یوکو اشنا شد و یوکو شد سوژه اصلی عکسهاش، به طوری که سال ۱۹۷۴ کتاب عکس «از پنجره» رو که براش چاپ کرد که همه عکسهای یوکو در لباسها و با اداهای مختلف بود. ولی مثل خیلی اثار هنری دیگه، پشت این پروژه ۱۳ ساله که همه عکسهای یوکو بود، یک وسواس شدید که از کنترل ریشه میگرفت وجود
داشت به طوری که یوکو که اوایل به طور داوطلبانه خودش لباس میپوشید و ژست میگرفت کمکم خسته شد از اینکه شوهرش فقط و فقط از پشت لنز دوربین بهش نگاه میکرد و هیچ لحظه خصوصی وجود نداشت و هر چیزی به تصویر کشیده میشد. خود ماساهیسا میگفت که این کار رو میکنه که در حقیقت کنترل روی گذر زمان
داشته باشه و زمان رو متوقف کنه. ولی در این کار به چنان افراطی میرفت که مثلا دلیل جدا شدنش از زن اولش(قبل از یوکو) این بود که موقع سقط ازش عکاسی کرده بود و دوربین رو کنار نذاشته بود. در واقع نمیفهمید که خیلی لحظات رو نباید ثبت کرد و باید فراموش کرد.یوکو نهایتا در سال ۱۹۷۶ طلاق
گرفت و اقای عکاس از افسردگی شروع به عکاسی از کلاغها کرد که نتیجهش یک کار خارقالعاده شد که از نظر منتقدین یکی از بهترین کتابهای عکس ۲۵ سال اخیره. ماساهیسا سال ۹۲ بر اثر یه تصادف به کما رفت و بعد از ۲۰ سال مرد. در این مدت یوکو هر ماه دو بار به ملاقاتش میرفت و میگفت که این مرد
همچنان بخشی از هویت من باقی میمونه، مردی که بدون لنز دوربین جلوی چشمش نمیتونست ببینه
جاري تحميل الاقتراحات...