زمانی که دوچرخه به تهران آمد، برخی از مردم به آنهایی که دوچرخه سوار میشدند، "بچه شیطان" و "تخمجن" میگفتند! چرا که معتقد بودند که سوارکاران دوچرخه از طرف شیاطین و پریان کمک میشوند چون بهغیر از این، کسی نمیتواند روی دو چرخ حرکت بکند! و دلیلشان هم این بود که میگفتند:
مَرکَبی که اگر کسی آنرا نگه ندارد، خودش نمیتواند خودش را نگه دارد، چگونه میتواند یکی را هم بالای خود نشنیده و راه ببرد؟! پس این کار ممکن نیست مگر آنکه خود آن روروئک را جنیان ساخته و سواران آنها نیز بچۀ جنها و شیطانها میباشند!
همچنین اولینباری که این مَرکَب به تهران آورده شد، دو پسر بچۀ انگلیسی با شلوارهای کوتاه در میدانِ مشق طهران آنها را به نمایش مردم گذاشتند و این دلیلی شد تا مردم بیشتر به این خرافه معتقد شوند که دوچرخه، ارابهٔ شیطان است!
پیرها و سالمندانی که به تماشای نخستین دوچرخهسواری رفته بودند، بسماللهگویان و لاحولگويان و شگفتزده -که گویی به تماشای غول و آل و پریزاد رفتهاند- بازمیگشتند و آمدن دوچرخه را یکی از علائم آخرالزمان میگفتند!
منبع: تهران قدیم، نویسنده: جعفر شهری
منبع: تهران قدیم، نویسنده: جعفر شهری
جاري تحميل الاقتراحات...