اگه من الان به شما بگم یه مرد از شدت فقر خودش رو کشته ناراحت میشین. احتمالا خیلی خیلی حس بدی بهتون میده. حالا من اگه بگم یه مرد کمونیست که اعتقادی به تمامیت ارضی ایران نداره از شدت فقر خودش رو کشته چی؟ شرط میبندم نظرها خیلی فرق کنه. احتمالا خیلیها مسخره کنن، خوشحالی کنن، خیلیها

هم براشون مهم نباشه. اتفاقی که افتاده فرقی نکرده، ولی برخورد ما وقتی از نظر اعتقادی، باور، جهت سیاسی،حتی جنسیت و رنگ پوست نمیتونیم با قربانی ارتباط برقرار کنیم، متفاوته.
چند وقت قبل یه ویدئو میدیدم از تحقیقی در همین مورد. شرکت کننده ها به دستگاهی برای اسکن امواج مغز

وصل بودن و همزمان داشتن ویدئویی از یک دست رو تماشا میکردن که هر از چندگاهی سوزنی توش فرو میرفت. مغز شرکت کننده ها با هر سوزنی که این دست میخورد، عکس‌العمل نشون میداد، مثل اینکه دست خودشونه و دردشون میاد. در قسمت بعد ازمایش، همون ویدئو دوباره پخش شد ولی کنار اون دست، یک کلمه

توصیفی بود، چیزی مثل مسیحی، مسلمون، کاتولیک،… اینجا عکس‌العملها فرق کرد، شرکت کننده‌ای که مسیحی بود به دست سوزن خورده مسیحی عکس‌العمل بیشتری داشت و در مقابل بقیه یا کمتر یا بی تفاوت بود.
همین رو تعمیم بدیم به واکنشهای این روزها نسبت به اتفاقات جاری، زندانیان سیاسی که اعتقادشون

با ما متفاوته یا هموطنان کرد و بلوچ که سالهاست سرکوب شدن و اون حمایت لازم از بقیه مردم رو نداشتن. همه میدونیم زندانی سیاسی به هر حال داره هزینه میده ولی وقتی میفهمیم اصلاح‌طلبه، پادشاهی‌خواهه، چپه یا هر چیزی که ما نیستیم، میزان همدردیمون فرق میکنه.