کراننبرگ در "سابقه خشونت"، دست به ارائه خوانشی بدیع از خشونت میزند. معنایی که خود منشا عشق به خانواده و نتیجه ندامتی عمیق است.
اثری خلوت و روانکاوانه با میزانسنهایی مهندسیشده که با تصویرسازی عریانش از خشونت، عجین شده و درامی را شکل میدهد که قوامش بر محور "کنش" است.
اثری خلوت و روانکاوانه با میزانسنهایی مهندسیشده که با تصویرسازی عریانش از خشونت، عجین شده و درامی را شکل میدهد که قوامش بر محور "کنش" است.
ویگو مورتنسن، یکی از برترین اکتهای دهه را بروز میدهد. ناراحتم که خیلی اشارهای به ان نمیشود. شیفتهای ظریفش از جوئی به تام و اختلال دوقطبیاش را به یاد بیاورید. زمانی که پسرش آن مرد را میکشد یا زمانی که تنها در بار خلوت کرده است، او جوئی است. بازی با چهرهاش نظیر ندارد.
پایانبندی، مهر جاویدی بر اثر است. پس از انهدام آویزهای تام به گذشتهاش، او باز میگردد.
خانواده، دور میز نشستهانو. او خجل، در درگاه در میایستد. ابتدا دخترک ظرف غذایش را روی میز میگذارد؛ اولین گام پذیرش. تام با دلهره به میز نزدیک میشود. به اکت چهره مورتنسن دقت کنید؛
خانواده، دور میز نشستهانو. او خجل، در درگاه در میایستد. ابتدا دخترک ظرف غذایش را روی میز میگذارد؛ اولین گام پذیرش. تام با دلهره به میز نزدیک میشود. به اکت چهره مورتنسن دقت کنید؛
در چهره او در این مرحله، تمنا و استیصال بروز مییابد. گام بعدی پذیرش؛ پسر خانواده، غذا را جلوی او میگذارد. او باز تسکین یافته و این تسکین مرحلهبهمرحله در چهره مورتنسن قوام مییابد. اما هنوز گام اخر باقی مانده. تایید عشق زندگیاش مانده تا بتواند سرش را بالا بگیرد.
کلوزآپ چهره تام، او کماکان تمنا دارد و در تبوتاب است. کات به کلوزآپ همسرش؛ او نهایتا سرش را بالا میگیرد و با اشک چشمانش پدیرش نهایی را رقم میزند. کات به کلوزآپ تام؛ حالا ان نگاه هم توام با اشک شده. دکوپاژ کراننبرگ ناب است. همه چیز برای خانواده بود و به خانواده هم منتج شد.
جاري تحميل الاقتراحات...