اغلب مهاجرهای غیر انگلیسی زبان، قبل از اینکه به اون پختگی در برخوردشون در ارتباطات روزمره‌اشون برسند، دو مرحله رو پشت سر می‌گذارند که در هر دو مرحله هم اغلب متضرر می‌شن.
مرحله اول رو من اسمشو گذاشتم "شرم پیشا Fluency " و مرحله دوم "وقاحت پسا Fluency "
در مرحله اول فرد به

به دلیل عدم تسلط کافی به زبان انگلیسی بسیار راحت‌گیره و اغلب در مراوداتش به همه چی لبخند می‌زنه و جواب مثبت می‌ده. البته تو این مرحله ممکنه در مواردی حقوقش زیرپا گذاشته بشه یا سرش کلاه بره.
در مرحله دوم، فرد که حالا تا حدودی مسلط به زبان شده، انگار که بخواد تلافی مرحله قبل رو

دربیاره، به شدت پاچه‌گیر و اگرسیوه. تا تقّی به توقی می‌خوره شروع می‌کنه دعوا کردن، یا مثلا زود می‌گه منیجر رو صدا کن، یا مثلا چرا معطل شدم، چرا قیافتو کج کردی، چرا بهم گفتی بالا چشمت ابروست و از این دست داستانها.
در این مرحله گرچه ممکنه طرفتون با خوشرویی ازتون عذرخواهی کنه و مثلا

سعی کنه مشکلتونو حل کنه، اما به سرعت می‌گذارتتون تو لیست سیاه و در واقع دست به سرتون می‌کنه.
حالا شاید اگه تو سوپر مارکت این کارو بکنید خیلی عواقبی براتون نداشته باشه، ولی مثلا تو محل کارتون، یا جایی که قراره کاری اداری یا مثلا خدماتی براتون انجام بدن، بدونید که می‌پیچوننتون(: