این آدمبزرگهایی که با گلولهٔبرفی بهجانهم افتاده و مثل بچهها از بارش برف ذوق کردهاند، شهروندانی اهل لیون فرانسه هستند. این فیلم که ترمیم و به این زیبایی رنگآمیزی شده، برای سال ۱۸۹۶ میلادی است؛ یعنی ۱۲۴ سال پیش!
اما چیزی که بسیار مهم است، این است که امروز از این آدمها
اما چیزی که بسیار مهم است، این است که امروز از این آدمها
هیچچیزی باقی نمانده است. تجزیه شده و به خاک پیوستهاند. احتمالا نوه و نتیجههایشان هم آنها را بیاد ندارند. انگار که هیچوقت نبودهاند.
آن آقای سیبیل نیچهای که کمی خشن است؛ آن آقای خوشتیپ که با گلولهٔبرفی، دوچرخهسوار را سرنگون میکند؛ دوچرخهسواری که معلوم نیست به کجا
آن آقای سیبیل نیچهای که کمی خشن است؛ آن آقای خوشتیپ که با گلولهٔبرفی، دوچرخهسوار را سرنگون میکند؛ دوچرخهسواری که معلوم نیست به کجا
میرفت و چرا مسیرش را تغییر داد؛ آن زنان با دامنهای بلند و آن دو نفری که محافظهکارانه دورتر ایستادهاند و تماشا میکنند؛ سالهاست که هیچکدامشان وجود خارجی ندارند...
چه لجوج و سنگدل است روزگار، چنان گرد فراموشی به روی هر جنبندهای میپاشد که انگار اصلا در دنیا نبوده است!
چه لجوج و سنگدل است روزگار، چنان گرد فراموشی به روی هر جنبندهای میپاشد که انگار اصلا در دنیا نبوده است!
۱۲۴ سال دیگر در سال ۲۱۴۴، آیندگانی که عکسها و فیلمهای ما را میبینند، دربارهٔ ما چه فکر میکنند و چه میگویند؟...
ـ #بهمن_انصاری
ـ #بهمن_انصاری
جاري تحميل الاقتراحات...