یه چیز جالبی گوش میکردم که اگه دارین چیزی رو به کسی یاد میدین و از اینکه به سرعت یاد نمیگیره حرص میخورین شاید به دردتون بخوره.در دهه ۹۰،یه محقق از چندین نفر خواست که اهنگهای معروف مثل تولد رو با کف زدن جلوی یه جمع بازسازی کنن و ازشون پرسید به نظرتون 👇

چند نفر تشخیص میدن که چه اهنگی رو میزنین؟ اکثر کسانی که در ازمایش بودن حدس زدن که ۵۰ درصد یعنی از هر دو نفر، یک نفر میفهمن. در واقعیت ۲/۵ درصد یعنی از هر ۴۰ نفر یک نفر تشخیص داد که چه اهنگی بازسازی میشده. از این ازمایش یه اصطلاحی به وجود اومده به نام curse of knowledge (اسارت در

دام دانش معنی فارسی بود که براش پیدا کردم). ما که داریم به ریتم اهنگ دست میزنیم اون اهنگ رو توی مغزمون میشنویم و میدونیم چیه ولی کسی که داره میشنوه مغزش اون صدا رو مثل ما دریافت نمیکنه. در واقع ما توانایی درک کسی که اطلاعاتی که ما داریم رو نداره از دست میدیم. شما وقتی یه

چیزی رو یاد میگیرین، خاطره اون موقع که اون چیز رو بلد نبودین از دست میدین و برای همین تا حد زیادی کسانی رو که اون مطلب رو بلد نیستن درک نمیکنین. این در تدریس یا یاد دادن مهارتی که شما بلدین به کسی که بلد نیست خیلی مهمه چون ممکنه شما فکر کنین این که اسونه، چرا نمیفهمی؟ ولی در