گاسپار دروویل در حدود ٢٠٠ سال پیش، پس از سفر به ایران درمورد #زنان_ایرانی نوشت:
«زنان ایرانی قطعا زیباترین زنان جهانند. با این که جهانگردان اروپایی درباره زیبایی زنان گُرجی و چَرکَسی (ساکنان قفقاز) مطالب زیادی گفتهاند، ولی من یقین دارم که در مقام مقایسه، نهتنها زنان ایرانی
«زنان ایرانی قطعا زیباترین زنان جهانند. با این که جهانگردان اروپایی درباره زیبایی زنان گُرجی و چَرکَسی (ساکنان قفقاز) مطالب زیادی گفتهاند، ولی من یقین دارم که در مقام مقایسه، نهتنها زنان ایرانی
از نژادهای گُرجی و چَرکَسی برتر هستند، بلکه زنی در هیچ کجای جهان در جمال و کمال به پای آنها نمیرسد. در اینجا برای آنکه مرا به مبالغهگویی متهم نکنید، تا آنجا که امکانات اجازه دهد مختصری به وصف زیبایی و آراستگی زنان ایرانی خواهم پرداخت:
زنان ایرانی اغلب بلند و باریک و بسیار خوشاندامند. زیبایی آنها موهبتی طبیعی است و کمتر برای جلوهگری نیازمند آرایش مصنوعی هستند. رنگ پوستشان اکثرا به شکل خیرهکنندهای سفید است. البته این امر مایهٔ شگفتی نیست زیرا پوست آنها به دلیل داشتن حجاب، کمتر در معرض تابش خورشید میباشد.
زنان ایرانی معمولا گیسوان بلندی دارند. آنها دارای موهای پرپشت و اغلب سیاهرنگ هستند و گیسوانشان گاهی حتی تا زمین نیز میرسد. مدام مشغول شانه زدن موهایشان هستند و این کار را به صورت نوعی خاص از دلبری انجام میدهند.
بانوان ایرانی دارای پیشانی بلند و سپید، ابروهای پیوستهٔ کمانی و چشمانی سیاه و درشت و شگفتانگیز هستند. مژههای بلند آنها بسیار زیباست. آرایش مورد علاقه دختر ایرانی، کشیدن سرمه بر مژگان است. هرچند به نظر شخصی من آنها بدون آرایش بسیار زیباترند.
دندانهای زن ایرانی معمولا سالم و سفید است. حتی در سنین پیری نیز دندانهای آنها نسبت به مردان، سالمتر است. چانهٔ آنها کوچک و اغلب چالهای زیبا روی گونههای خود دارند. صورت زنان ایرانی اغلب گِرد است و این شاید به نظر اروپاییها جالب نباشد اما در ایران بسیار طرفدار دارد.
یکی از عیبهای زن ایرانی، پریدگی رنگ چهره است که بخاطر محبوس بودن در کنج خانهها و عدم تماس با نور خورشید باید باشد. اما برای جبران این نقص، آنها هنرمندانه گونههای خود را با آرایشی به نام سرخاب، جلوهای بینظیر و دلفریب میبخشند.
بانوان ایرانی همیشه مراقب زیبایی و لطافت گردن، بازوها و دستهای خویش هستند. آنها گهگاه دستهایشان را حنا میبندند. این باعث نرمی فوقالعاده دستشان شده و پوستشان را چون عاج سفید میکند.
بانوان ایرانی به تمام معنا، فرشتگانی هستند که دارای زیبایی طبیعی و سجایای والای اخلاقی میباشند. آنها بر اثر تربیت خاص مشرقزمین، متاسفانه بیشتر عمر خود را در پستوی خانهها محبوس هستند.
اما هرچه زیبایی ذاتی آنها چشمگیر است، به لحاظ پوشش در وضعیت بدی قرار دارند.
اما هرچه زیبایی ذاتی آنها چشمگیر است، به لحاظ پوشش در وضعیت بدی قرار دارند.
زنان ایرانی معمولا دستار عجیب و نازیبایی بر سر میبندند و خود میپندارند که زیباتر میشوند اما چنین نیست. لباس پوشیدنشان نیز تعریفی ندارد.
عیب دیگر زن ایرانی، اشتیاق عجیب او به زیورآلات است. به گونهای که نه فقط زنان افراد ثروتمند، که حتی
عیب دیگر زن ایرانی، اشتیاق عجیب او به زیورآلات است. به گونهای که نه فقط زنان افراد ثروتمند، که حتی
مردان فقیر نیز مجبور هستند هرطور شده پولی جفتوجور کرده و برای همسرشان زیورآلات تهیه کنند تا مبادا محیط آرام خانه، به جهنم تبدیل شود! زنان ثروتمند نیز آنچنان در استفاده از زیورآلات افراط میکنند که اغلب تمام زیباییشان زیر سوال میرود. آنها تمام دستها و انگشتها را
با انبوهی از دستبندها و انگشترهای طلا و جواهر، پر میکنند.
زنان همگی هنگام خروج از خانه خود را در چادر میپیچند. چادر پارچهای بلند به رنگهای سفید یا مشکی است و تمام بدن و زیباییهای زن را در پشت خود پنهان میکند. همچنین چیزی به نام روبنده نیز بر صورت میبندند.
زنان همگی هنگام خروج از خانه خود را در چادر میپیچند. چادر پارچهای بلند به رنگهای سفید یا مشکی است و تمام بدن و زیباییهای زن را در پشت خود پنهان میکند. همچنین چیزی به نام روبنده نیز بر صورت میبندند.
آنها حق ندارند به هیچ عنوان در خارج از خانه، چادر و روبند خود را باز کنند. بنابراین تمام آن لطافت و زیبایی طبیعی و آرایشهای دلفریب و جواهرات انبوه، فقط در اندرونی خانهها قابل مشاهده است و در اجتماع، همه زنان به یک شکل هستند.»
سفرنامه دروویل، صفحات ۵۵ تا ۶۴
سفرنامه دروویل، صفحات ۵۵ تا ۶۴
جاري تحميل الاقتراحات...