این اعتماد به نفس [ناشی از جهالت] آمیخته با نخوت این بچه ها، صرف نظر از دیدگاه سیاسی یا رویکرداقتصادی چپ یا راستشان شان یادآور یکی دو نسل قبلتر و مبارزات «رفیق بابک زهرایی» است که موفق شد در مناظره بنی صدر را در مقایسه هوش و استعداد تبدیل به ترکیبی از کانت و هگل کند.
مجبور به گفتن بدیهیات هستم: دیدار سیاسی با نمایندگان سازمانهای سیاسی قالب و محتوی مشخصی دارد. شما در دیدار سیاسی فرزند بسیار جوان یکی از جاویدنامان و یکی دیگر ازمبارزان آزاردیده را نمی بینید. برای رسمیت دادن طرفین در جایگاه برابر می نشینندو مشاوران و هیات همراه مذاکرات رده/
دوم را پشت پرده پیش می برند. البته بسته به نوع سیستم سیاسی میزبان این ممکن است شکل بسیار در لفافه ای بگیرد ولی سیگنال کشورهای غربی به همان وضوح است. بعلاوه خود اشخاص دعوت شده و(دعوت کننده)هم بسیار مهم هستند. اگر مکرون با گروهی شامل عبدالله مهتدی، یوسف بنی طرف ومحمود علی چهرگانی/
ازآن سمت میز گفتگو می کرد دیداری سیاسی بود. اگر در پاریس کنفرانسی چند روزه با حضور گسترده احزاب اتفاق می افتاد و در حاشیه اش وی با جمعی غریب شامل شهلا انتصاری،نازیلا قانع،مهرانگیز کار،مسیح علینژاد،مهدی فتاپور، محمد برقعی،مهرداد درویش وفرزانه عظیمی ملاقات می کرد،دیداری سیاسی بود.
اما درباره تغییر سیاست که در آن توییت گفتم: ازنگر من مکرون تبدیل به پاپارازی سیاست در قاره اروپا شده است که به دنبال سلبریتی ها و وقایع بزرگ می دود تا شاید چیزی عایدش شود. آنچه من نشانه بزرگ تغیر سیاست دیدم مواضع آلمان و بویژه استفاده صدراعظم آن کشور از
عبارت «رژیم ملایان» بود. دو دلیل اصلی ولی کمتر بحث شده که مماشات و کنار آمدن اروپا به رهبری آلمان با ج.ا.، نبود نشانه از تمایل مردم ایران به تغییر رژیم (با مشارکت در انتخابات و عدم اعتراض گسترده طولانی به قصد براندازی) و قول تلویحی جمهوری اسلامی برای به
خطرنیانداختن امنیت اروپا (حفظ سقف ۲۰۰۰ کیلومتری برای موشکها، امضای برجام و ...)بود.اما به نظر می رسد که ترکیب اعتراضات پیوسته،اصرار به بمب اتم،تغییر عمومی سیاست مماشات باتهدیدات بالقوه پس از حمله روسیه به اوکرایین ودخالت مستقیم ج.ا. درآن جنگ درحال رقم زدن
واکنشی زنجیره ای است که نشان می دهد اوضاع به هر سمتی پیش برود نه به سال ۱۹۹۷ (لحن دیپلماتیک و نرم محکومیت ترور میکونوس) و نه به سال ۲۰۰۳ و نه به سال ۲۰۱۵ باز نخواهد گشت.
آنکه چه بشود بیش از هر چیز به مردم ایران و اقلیت مصمم در صحنه بستگی دارد.
آنکه چه بشود بیش از هر چیز به مردم ایران و اقلیت مصمم در صحنه بستگی دارد.
پی نوشت یک: دیدم برخی دوستان از اطلاق لفظ بی تجربه به علینژاد توسط ایرج مصداقی دلخور شده اند.مسیح کارهای بزرگی در سالهای اخیر به عنوان کنشگر انجام داده است و گناهان کبیره ای مرتکب شده که راهی برای بازگشت به خاستگاه سیاسی اصلاح طلبی/چپی که از آن برخاسته است برایش باقی نمی گذارد.
اما کماکان کنشگر است و احتمالا خودش هم دانسته فاصله طولانی داشته هایش تا/یا رسیدن به رهبری سیاسی رامی داند. مثالش هم دراین دیدار اخیر:رهبر سیاسی که به نمایندگی ازملتی سوگوار و در جنگ بانماینده دولتی دیگر به مذاکره می نشیندخود رابرابر می بیند و به «صرف گرفتن ملاقات» شادمانی/
نمی کند. این البته از نگر من چیزی از آنچه او با خستگی ناپذیری چه در بحث حقوق زنان و چه دادخواهی (پس از آبان ۹۸) انجام داده نمی کاهد.
پی نوشت دو برای آن دوست «عاقل»:در زمان حاضر حزب مشروطه ایران و فرشگرد در خارج از کشور برای احیای پادشاهی تلاش می کنند و راه اندازی کنشهایی مثل/
پی نوشت دو برای آن دوست «عاقل»:در زمان حاضر حزب مشروطه ایران و فرشگرد در خارج از کشور برای احیای پادشاهی تلاش می کنند و راه اندازی کنشهایی مثل/
ققنوس صرف نظر از نتیجه عملی به سادگی توسط شخص مورد نفرت ایشان انجام می شود که این همان «افراد موجود» هستند. این به غیر از نیروهای داخلی (ازصنعتگران گرفته تا بخشهایی از ارتش) هستند که نیروی جدی درهمان راستا محسوب می شوند.
جاري تحميل الاقتراحات...