📽 ℂ𝕚𝕟𝕖𝕞𝕒𝕘𝕣𝕒𝕡𝕙🍿
📽 ℂ𝕚𝕟𝕖𝕞𝕒𝕘𝕣𝕒𝕡𝕙🍿

@_Cinemagraph_

5 تغريدة 1 قراءة Mar 07, 2023
قصه‌ای سترگ با درامی قوام‌یافته که با گسترش چند موقعیت مشابه، به اوج تعلیق و داستانگویی می‌رسد و به قلب مخاطب چنگ می‌زند. درامی عاشقانه و دغدغه‌مند که لذت‌بردن از آن، تاریخ انقضا ندارد.
آخرین همکاری کازان و براندو، یک المپیک بازیگری است.
قصه فساد سازمان‌یافته و مردی که می‌ایستد.
تری،کاراکتری‌ست فراتر از ظرف زمان و مکان. او ما هستیم.همه‌ی ماهایی که در زندگی فرصت داشتیم تا کسی شویم،چیزی شویم؛اما دست روزگار و توقعات بی‌رحمانه‌ی نزدیکان مانعی شدند بر این خواسته.این ملموس‌بودن،فراتر از‌ کارگردانی و تعلیق،سکانس تاکسی را جاودان کرده است.
شمایل براندو، پرتره‌ای‌ست از یک قهرمان ناکام که می‌کوشد شرافتش را باز یابد.
"در بارانداز" از آن فیلم‌هایی است لمس می‌شود. کازان کارگردانی ظریفی دارد. از پرولوگ ابتدایی تا بوک‌اندینگ نهایی. او از دل روایتی واقعی، درامی شخصی خلق می‌کند و قضاوت را به بیننده واگذار می‌کند.
اصلا تو گویی عصاره‌ی بازیگری از براندو مثل عسل تازه از کندو به بیرون چکه کرده. وقتی از ته دل آه می‌کشد و از آینده‌ی بربادرفته‌اش به برادرش می‌گوید.
ثانیه‌به‌ثانیه‌ی اکت براندو، کلاس درس بازیگری‌ست.
"در بارانداز" یک تجربه سینمایی اوریجینال است که این روزها سینما دلتنگش است.
فیلم به‌قدری قوی و اکت براندو به‌قدری محشر بود که الیا کازان باری گفت که کاش پس از "در بارانداز" دیگر فیلمی نمی‌ساخت.
فارغ از ماجرای مک‌کارتیسم و نقش کازان در آن و خوانشی که بعدها توسط ولز به این فیلم اطلاق شد، نمی‌توان کتمان کرد که با یک اثر "اوریجینال" و درجه‌یک سینمایی طرفیم.

جاري تحميل الاقتراحات...