بعد از ۳۰سال، کماکان عاشقش هستم. "ادوارد دستقیچی" تجسم معصومیت است. معصومیتی که در دنیای مدرن میشود مولود انزوا و گوشهگیریاش.
نسخهی دستکاریشدهای از دیو و دلبر که با خلاقیت ناب فیلمساز و تلفیق معماری گوتیک و آن موسیقی و احساس سرشارش یک فانتزی تیمبرتونی و عاشقانه ناب است.
نسخهی دستکاریشدهای از دیو و دلبر که با خلاقیت ناب فیلمساز و تلفیق معماری گوتیک و آن موسیقی و احساس سرشارش یک فانتزی تیمبرتونی و عاشقانه ناب است.
افسانهی تضادها.
عمارت گوتیک دستقیچی از دور مخوف است، اما وقتی به آن نزدیک میشوی با تماشای آن گلوگیاهان و سرسبزیها جذب میشوی؛ درست مثل خود ادوارد که ظاهرش نامانوس و مخوف است، اما دوستداشتنی و باریکدل است.
وقتی به آن نزدیک میشوی میبینی بهسان کودکی معصوم میماند.
عمارت گوتیک دستقیچی از دور مخوف است، اما وقتی به آن نزدیک میشوی با تماشای آن گلوگیاهان و سرسبزیها جذب میشوی؛ درست مثل خود ادوارد که ظاهرش نامانوس و مخوف است، اما دوستداشتنی و باریکدل است.
وقتی به آن نزدیک میشوی میبینی بهسان کودکی معصوم میماند.
این تضاد درباره محله هم صدق میکند. محلهای که از دور بهظاهر رنگارنگ و دوستداشتنیست اما نزدیکش که میشوی مردم تیرهدل و ابله و بیدرک زیادی میبینی. خود دیواربهدیواربودن این محله با ورودی آن عمارت نیز تضاد فانتزی قصهگوییست.
انگار دنیای مدرن نهایتا این معصومیت را پس میزند.
انگار دنیای مدرن نهایتا این معصومیت را پس میزند.
دستقیچی هم همچون بیشتر فیلمهای محبوب سینما، داستان ساده و سرراستی دارد. داستانی بدون پِرتی که هستهی مرکزیاش عشق است.
انگار بورتون میخواهد بگوید عشق مهمترین خصیصه و تعریف انسانبودن است که اگر آن را به هر مخلوقی بدهی، جلوهای انسانی میگیرد، حتی اگر یک سازه یا ربات باشد.
انگار بورتون میخواهد بگوید عشق مهمترین خصیصه و تعریف انسانبودن است که اگر آن را به هر مخلوقی بدهی، جلوهای انسانی میگیرد، حتی اگر یک سازه یا ربات باشد.
🎬 Edward Scissorhands
👤 Tim Burton
👤 Tim Burton
جاري تحميل الاقتراحات...