یک جنگیِ آرامسوزِ خودمتکی و مهجور با ظاهری مستندواره و براساس داستانی واقعی.
با سربازان و افسران جوروواجور نیروی هوایی مواجهیم. از پسرکی ازمادرجداشده تا پیرمردی در فکر فرزندش. با درونیاتشان، علایقشان و رابطهشان عجین میشویم و نتیجه، یکی از دوستدشتنیهای جنگی سینماست.
با سربازان و افسران جوروواجور نیروی هوایی مواجهیم. از پسرکی ازمادرجداشده تا پیرمردی در فکر فرزندش. با درونیاتشان، علایقشان و رابطهشان عجین میشویم و نتیجه، یکی از دوستدشتنیهای جنگی سینماست.
خود هاکس میگوید: "من تمام عمر خلبانی کردهام. این فیلم را به خاطر آن ساختم که فرمانده نیروی هوایی که از دوستانم بود از من درخواست کرد برایش فیلمی بسازم. این یکی از مشکلترین فیلمهابم بود چرا که با داستانی واقعی سروکار داشتیم."
یک حقیقت وجود دارد و آن این است که هیچ فیلمساز همدورهای هاکس، به خوبی و زبردستی او "پرواز" را کارگردانی نمیکند. چه در "تنها فرشتگان بال دارند" و چه اینجا. او تجربهی صدها ساعت خلبانیاش را در خدمت فیلمسازیاش در میآورد.
هاکس مثل آچار همهکاره میماند. او آقای ژانرهاست.
هاکس مثل آچار همهکاره میماند. او آقای ژانرهاست.
"نیروی هوایی" شاید جزو برترینهای هاکس نباشد، اما برای من قطعا جزء بهیادماندنیهایش است.
او اینجا هم با سهولت خاصی قصه گفته است. با میلی به حرکت و دوری از انفعال، دقیقا همچون غالب آثارش.
شخصیتها بهانه روایت یک داستان جنگی نیستند. آنها اصلند. داستان در پس آنهاست. همچون همیشه.
او اینجا هم با سهولت خاصی قصه گفته است. با میلی به حرکت و دوری از انفعال، دقیقا همچون غالب آثارش.
شخصیتها بهانه روایت یک داستان جنگی نیستند. آنها اصلند. داستان در پس آنهاست. همچون همیشه.
جاري تحميل الاقتراحات...