چرا عکس جیمز وب خفنه؟ بیا بشین تا برات بگم.
نکته اولش اینه که جای نور مرئی دارن از فروسرخ استفاده میکنن، نور مرئی توی توده های گازی کیهان جذب میشه و کامل به ما نمیرسه، ولی فروسرخ به راحتی ازشون رد میشه و ما کهکشان هایی رو می بینیم که تا حالا ندیده بودیم
نکته اولش اینه که جای نور مرئی دارن از فروسرخ استفاده میکنن، نور مرئی توی توده های گازی کیهان جذب میشه و کامل به ما نمیرسه، ولی فروسرخ به راحتی ازشون رد میشه و ما کهکشان هایی رو می بینیم که تا حالا ندیده بودیم
نکته دوم تکنیکیه که دارن باهاش عکس میگیرن که بهش میگن gravitational lensing، اما این چطور کمک میکنه؟
احتمالا این بخش عکس براتون سوال بوده چرا اینطوره؟ باگ تلسکوپه؟ نه :))؛
احتمالا این بخش عکس براتون سوال بوده چرا اینطوره؟ باگ تلسکوپه؟ نه :))؛
وسط عکس یک کلاستر کهکشانی بسیار سنگین به اسم SMACS 0723 وجود داره که باعث میشه نور خمیده بشه.
جیمز وب با استفاده از این تکنیک میتونه از نور خمیده شدهی دور ترین کهکشان ها استفاده کنه و با استفاده از الگوریتم هایی تبدیلشون کنه به عکسی که ما ببینیم
جیمز وب با استفاده از این تکنیک میتونه از نور خمیده شدهی دور ترین کهکشان ها استفاده کنه و با استفاده از الگوریتم هایی تبدیلشون کنه به عکسی که ما ببینیم
یعنی کهکشان های بزرگ دارن به ما کمک میکنن (شبیه یک لنز) که ما بتونیم کهکشان های خیلی خیلی دورتر رو ببینیم
و اینکه فراموش نشه این عکس در کمتر از یک روز گرفته شده. یه جورای تست تلسکوپ هست. تستش اما خفن تر و پر جزئیات تر از عکسای قدیمیه :)))))
قراره ماهی یک بار با عکسای خفنش شگفت زده شیم
قراره ماهی یک بار با عکسای خفنش شگفت زده شیم
@zooraki_maloos چیزی که من می بینم دراصل نوریه که از روی اون بازتاب شده (یا در ستاره ها نوری که از طریق اونا تابیده شده). سرعت نور 299792458 m/s هست. یعنی اگه یه جسم فاصلش با من 299792458 متر باشه و بهم چشمک بزنه من یک ثانیه بعد متوجه چشمکش میشم چون نوری که لحظهی چشمک ازش بازتاب شده
@zooraki_maloos یک ثانیه طول میکشه که به من برسه. حالا ستاره ها از ما دورتر و دورتر میشن و ما فقط میتونیم ستارههایی که نورشون به ما میرسه رو ببینیم.
@zooraki_maloos حالا برای جذاب تر شدن بیشتر ما یک محدوده داریم به اسم visible universe. خارج از اون محدوده نور ستاره ها و کهکشان ها هیچ وقت به ما نمیرسه چون انبساط کیهان سرعتش بیشتر از نوره. یعنی هیچ وقت ما اونا رو نخواهیم دید و اونا هم هیچ وقت ما رو نمی بینن...
میخوام این عکس رو براتون ترسناک کنم :)) این عکس اندازه ی یک دونه شن توی آسمون شبه و کلی کهکشان داره. سال ۱۹۵۰ آقای فرمی میگه دنیا به این بزرگی "where is everybody?" و پارادوکس ترسناک فرمی رو بوجود میاره
کلیت این پارادوکس اینه. دنیا ۱۲ میلیارد سال ازش گذشته و تبدیل انسان از ماهی به انسان کلا ۵۰۰ میلیون سال طول کشیده. پس بقیه کجان؟ چرا هیچ خبری از هیچ موجود هوشمند دیگه ایی نیست؟
برای این پارادوکس جوابای مختلفی میارن که ساده ترینش اینه برای بوجود اومدن حیات یک شرایط خیلی سختی وجود داره که انسان اولین موجودی بوده که به این سطح رسیده.
جواب ترسناک ترش اینه که یک محدودیتی هست توی دنیا که ما هنوز بهش نرسیدیم و ازش خبرنداریم که باعث شده تمام حیات های هوشمند قبل از ما از بین برن
ترسناک ترینش اینه که حیات های هوشمند قبل از ما چنان سطح آگاهی و هوششون رفته بالا که ما در مقابلشون مثل کرم خاکی در مقابل انسان هستیم. وجود دارن و در جهان گسترده ان و ما متوجه وجود و حضورشون نمیشیم و همون بهتر برای حیات خودمونم شده از سیگنال دادن دست برداریم
اما منطقی ترین دلیل داره میگه سفر بین ستاره ایی خیلی سخته. ما بخوایم از منظومه ی شمسی با ۲۰درصد سرعت نور عبور کنیم باید از کلی مانع و کمربند سیارکی عبور کنیم که احتمال برخوردمون باهاش ۱۰۰ درصده. حالا حتی از منظومه شمسی هم خارج شیم اتم های هیدروژن و هلیوم موجود در تاریکی کیهان
با اینکه چگالی مثلا یک در ۱۰ مترکعب دارن چون با ۲۰ درصد سرعت نور حرکت میکنیم برخورد باهاشون تبدیلشون میکنن به تششعاتی که انسان تا بخواد سفر کنه براثر سرطان میمیره :)))
بیاید فکر کنیم سفر بین منظومه ایی سخته ولی ما اولین موجوداتی خواهیم بود که بهش میرسیم :))) زود به دنیا اومدیم
بیاید فکر کنیم سفر بین منظومه ایی سخته ولی ما اولین موجوداتی خواهیم بود که بهش میرسیم :))) زود به دنیا اومدیم
چگالی رو اشتباه گفتم.
about 1 atom per cubic centimeter
about 1 atom per cubic centimeter
یه سوالی که خیلی پرسیده میشه اینه چطور این عکس برای ۱۳ میلیارد سال پیشه؟ گفتم اینم براتون اینجا توضیح بدم مفهوم زمان توی این عکس کلا چطوره.
بیاید اول ببینیم که دنیا از دیدن نور برای ما چطوره. ما یک مفهوم داریم به اسم observable universe که محدوده ایه که نورش به ما میرسه.
بیاید اول ببینیم که دنیا از دیدن نور برای ما چطوره. ما یک مفهوم داریم به اسم observable universe که محدوده ایه که نورش به ما میرسه.
اینی که می بینید observable universeهست! هرچی از زمین دورتر میشیم در زمان به عقب برمیگردیم و ما تونستیم تا ۴۰۰ هزار سال بعد از بیگ بنگ به عقب برگردیم! اما یعنی چی به عقب برگردیم.
این حرفی که دارم میزنم اشتباهه (چون جهان در حال انبساط هست) ولی برای سادگی این اشتباه عمدی رو فعلا بپذیرید.
فرض کنید اولین ستاره ایی که یک ستاره ۱۲ میلیارد سال پیش شکل بگیره و فاصلش از ما ۱۲ میلیارد سال نوری باشه. وقتی نور خودشو ساطع میکنه ۱۲ میلیارد سال طول میکشه که این نور
فرض کنید اولین ستاره ایی که یک ستاره ۱۲ میلیارد سال پیش شکل بگیره و فاصلش از ما ۱۲ میلیارد سال نوری باشه. وقتی نور خودشو ساطع میکنه ۱۲ میلیارد سال طول میکشه که این نور
به ما برسه. حالا وقتی که ما اون نور رو دریافت میکنیم در اصل داریم یک ستاره که ۱۲ میلیارد سال پیش بوده و احتمالا الان تبدیل به یک منظومه شده رو می بینیم! یعنی در زمان سفر کردیم و برگشتیم عقب.
اگه الان بخوایم ستاره رو ببینیم باید چیکار کنیم؟ نمیتونیم :))باید ۱۲ میلیارد سال دیگه/
اگه الان بخوایم ستاره رو ببینیم باید چیکار کنیم؟ نمیتونیم :))باید ۱۲ میلیارد سال دیگه/
صبر کنیم که نور الانش به ما برسه :)) حالا برگردیم به عکس اصلی جیمز وب. ما نمیتونیم بگیم چه نور هایی وارد سنسور دوربین بشن و چه نور هایی نشن. وقتی سنسور این تلسکوپ باز بوده فوتون های ستاره هایی که ۱۲ میلیارد سال بوجود اومدن در کنار ستاره هایی که فاصلشون از ما ۲ میلیارد ساله وارد/
وارد سنسور میشن. یعنی شما توی این عکس کهکشان هایی رو می بینید که داریم در اصل عکس ۲ میلیارد سال پیششون رو می بینیم تا کهکشان هایی که داریم عکس ۱۲ میلیارد سال پیشش رو می بینیم!
هرچی قرمز تر از ما دورتر و هرچی سفید تر به ما نزدیک تر
هرچی قرمز تر از ما دورتر و هرچی سفید تر به ما نزدیک تر
حالا چرا اول گفتم که عمدا دارم یه چیزی رو اشتباه میگم؟ قطر Visible Universe برای ما ۹۴ میلیارد سال نوریه. در صورتی که باید ۱۲*۲=۲۴ سال نوری باشه. چرا اینطور شد؟؟؟
چون کیهان درحال انبساطه. اون بخشی از جهان که ۱۳ میلیارد سال پیش با ما ۱۳ میلیارد سال فاصله داشته الان ۴۰ میلیارد سال/
چون کیهان درحال انبساطه. اون بخشی از جهان که ۱۳ میلیارد سال پیش با ما ۱۳ میلیارد سال فاصله داشته الان ۴۰ میلیارد سال/
ازمون فاصله داره. چی ترسناکه؟ ستاره های زیادی از دید ما دارن خارج میشن. آسمون شب ما خیلی پر ستارست ولی میلیارد ها سال دیگه خیلی ازین ستاره و کهکشان هایی که می بینیم رو دیگه نمی بینیم. چون دیگه نورشون به ما نمیرسه. انبساط کیهان سریع تر از سرعت نوره :))
جاري تحميل الاقتراحات...