از آن فیلمهایی که نیاز نیست تا دربارهاش قلمفرسایی کنی تا جادویش را بنگاری. شاهکاری که میآید و افسار روحت را در دست میگیرد و چنان جادویی و حالخوبکن است و کمدی و تراژدی را در هم میتند، که به خود میآیی و میبینی اشک روی گونهات میدود در حالی که لبخند به لب داری.
برای خلق یک کمدی ناب، نباید روی دیالوگهای صرف مانور داد؛ باید تصویر و موقعیت کمدی خلق کرد. هاکس چنان نبوغآمیز در دل لحظات بهظاهر مضحک و گاها تراژیک،کمدی گنجانده و با چنان سهولتی آنها را به کار بسته که گویا سادهترین کار دنیاست.نتیجه اثریست که با وجود سادگی،سهلانگاریده نیست.
اثری که بهطرز غیرمعمول و ماهرانهای به ترکیبی از کمدی و تراژدی دست مییابد و درام را از دل آن استخراج میکند. درامی که برگرفته از تعامل بین شخصیتها و صحنههای هوانوردی استادانه تشکیل شده است. شاهکاری که به سادگی دربارهی همهچیز است.
احترام، افتخار، وفاداری و شجاعت؛ تجلی این کلمات در مضمون اثر صریح نیست اما ایدئولوژی تمامی افرادیست که در بارانکا مشغولند.
ظرافت اثر آن است که هاکس هرگز این مفاهیم را به دام سانتیمانتالیسم دچار نمیکند. او از این امر که آثارش به دام احساسات اگزجره بیفتد متنفر بود.
ظرافت اثر آن است که هاکس هرگز این مفاهیم را به دام سانتیمانتالیسم دچار نمیکند. او از این امر که آثارش به دام احساسات اگزجره بیفتد متنفر بود.
تمامی خلبانها و افرادی که در بارانکا مشغولند، با عزمی مشتاقانه کارشان را انجام میدهند چرا که آنها حرفهای هستند، درست همچون خود هاکس.
سکانسهای پرواز، از بهترین سکانسهای پرواز تاریخ سینماست. هاکس بهطرزی جادویی هم ترسی کلستروفوبیک و هم خوف فضای باز را به مخاطب القا میکند.
سکانسهای پرواز، از بهترین سکانسهای پرواز تاریخ سینماست. هاکس بهطرزی جادویی هم ترسی کلستروفوبیک و هم خوف فضای باز را به مخاطب القا میکند.
خنده، اشک و هیجان پیچیده در جامهای که از برانگیختگی احساسات صادقانهی خود هاکس نشأت گرفته است. انتقال احساساتم نسبت به این اثر در خیال واژه نمیگنجد؛ دلم میخواهد لابلای ثانیههایش و سرخوشی آن ایستگاه هوایی و آن آوازهخوانیها و آن کری گرانت و جین آرتور درخشانش بِزیام.
جاري تحميل الاقتراحات...