"قرن بیستم"، جواهر درخشانیست که آغازگر نوع خاصی از کمدی موسوم به "کمدی اسکروبال" بود.
اثری که گویا متعلق به اثر ماست. هاوارد هاکس ۸۸سال پیش فیلمی را تقدیم سینما کرده است درباب سلبریتیزدگی و نقد آن. سرشار از دیالوگهای مسلسلوار و با ریتمی تند و بدون پرتی.
اثری که گویا متعلق به اثر ماست. هاوارد هاکس ۸۸سال پیش فیلمی را تقدیم سینما کرده است درباب سلبریتیزدگی و نقد آن. سرشار از دیالوگهای مسلسلوار و با ریتمی تند و بدون پرتی.
فیلم روی پاشنهی لومبارد و بریمور میچرخد. شیمی طوفانی آنها با یکدیگر و دیالوگهایی که همچون گلوله به یکدیگر شلیک میکنند، اتمسفری منحصربهفرد آفریده. اگر بریمور بزرگ نبود، خیال میکردم هاکس از یک تیمارستان استخدام بازیگر کرده است!
هاکس میگفت از پشتصحنهی گروههای تئاتری بیخبر بوده و در گفتگویی با بریمور به او گفته که "تو هشت بار چنین سابقهای رو داشتی جان؛ خودت صحنه رو دست بگیر."
هاکس ۸۸سال پیش از تکنیک Book End بهره میبرد و واقعا نشان میدهد که چرا آثارش پویا و خارج از ظرف زمان هستند.
هاکس ۸۸سال پیش از تکنیک Book End بهره میبرد و واقعا نشان میدهد که چرا آثارش پویا و خارج از ظرف زمان هستند.
قصهی آشنای کشف و بالیدن دخترکی مستعد در تئاتر و تمنای قدرشناسی معنوی و جنسی آن دخترک توسط مرشدی که او را کشف کرده. اما همانطور که گفتم در دل خود به فرهنگ سلبریتیسازی میتازد و از این باب بسیار مناسب عصر ماست و ظریف است.
باید خودت را به برخی آثار بسپاری تا غرقت کنند...
باید خودت را به برخی آثار بسپاری تا غرقت کنند...
جاري تحميل الاقتراحات...