یکی دو روز پیش در بحثی گفتم خطرات شناختی زیادی ناشی از تجربیات و آسیبهای وارده شده در ۴ دهه ی گذشته ما را تهدید می کند. یکی شان ذهنیت «در محاصره بودن» (siege mentality) است. تعریف دقیق تر آن تصور تحت حمله و مورد ستم بودن در مقابل نیات بد «بقیه دنیا» است.
خلاصه صحبت دوستمان آن است به دلیل «وضع خاص» علیرغم آشکار شدن نتایج فاجعه بارش ما باید به داخل فلات ایران عقب نشینی کنیم و علاوه برگرفتن مواضع مستحکم، از همه مهمتر از وابستگی به مناطق ساحلی اجتناب کنیم.
ایراداین تفکر کجاست؟۴۰٪ جمعیت دنیادر فاصله ۱۰۰ کیلومتری سواحل زندگی می کنند.
ایراداین تفکر کجاست؟۴۰٪ جمعیت دنیادر فاصله ۱۰۰ کیلومتری سواحل زندگی می کنند.
این رقم برای کشورهای مختلف با سواحل بزرگ تقریبا مشابه یا بیشتر است. مثلا ۶۰ درصد جمعیت چین در ۱۲ استان ساحلی (یا ساحل یانگ تسه یا دریاهای آزاد) زندگی می کنند. بالتبع سهم مناطق ساحلی در تولید ناخالص داخلی آن کشور هم متناسب با این است.
توسعه سواحل و تشویق به زندگی وتمرکز فعالیتهای صنعتی، تولیدی و تجاری برای کشوربی آب و رودخانه ای مانند ایران آنقدربدیهی است که احتیاج به هیچ توضیحی ندارد.اما «تفکر قلعه ای» ناخودآگاه تنها راه مراوده مان با دنیا را در دفاع و حمله می بیند(توصیه به ترکیه برای رفتن به فلات آناتولی).
سوال: منشا این تهدید در سواحل جنوبی چیست و اگر برطرف شود آیا نمی شود با دنیا و بویژه آنها که همه چیزشان آنطرف خلیج فارس چسبیده به ساحل است در همزیستی، مراوده و حتی از آن بهتر شراکت اقتصادی زندگی کرد؟
جاري تحميل الاقتراحات...