@neisan_abux مستقیما مربوط نیست ولی تفاوت بزرگی بین شرکت «سهامی عام» و فروشنده وجود داره. مدیران شرکت برخلاف افراد بصورت قانونی موظفند به عنوان امانتدار (fiduciary) تصمیماتی بگیرند که «سود و منافع» سهامداران شرکت را بیشینه کند و آزادی بیان و عملشان با آن محدود شده است. مثلا تصمیم فیسبوک و /
@neisan_abux توییتر برای اخراج ترامپ که فاقد «توجیه تجاری» یا الزام قانونی بود، بیش از ۵ میلیارد دلار برای صاحبان سهام آن شرکتها هزینه داشت و فرقی با خرج کردن پول شرکت برای مقاصد دلبخواه مدیران ندارد. این به غیر از کاهش درآمد در نتیجه آگهیهای بود که در صفحه او نمایش/
@neisan_abux داده می شد و بصورت دائمی از دست رفته است. اینکه SEC جک دورسی را از ریش نمی گیرد و به منقاش نمی کشد موضوع دیگری است ولی در اصل کوتاهی مدیران این شرکتها در وظایفشان نسبت به سهامداران برای مقاصد تجاری توفیری ایجاد نمی کند.این داستان ممنوع کردن درآمد مالی در موضوعات دیگر مثل تغییرات/
@neisan_abux آب و هوایی هم شامل آن می شود. این صورت قانونی برای اعتراض به این تصمیمات است ولی حداقل در ایالات متحده که حق آزادی بیان و مداخله شرکتها مثلا در انتخابات (برخلاف بسیاری از لیبرال دموکراسی های دیگر) با افراد برابر است معانی دیگری هم پشت داستان نهفته است:/
@neisan_abux مثلا بودجه ۵۰۰ میلیون دلاری که سازمان مردم نهاد وابسته به زوکربرگ در پنسیلوانیا به کمیسیونهای انتخاباتی کمک کرد ۵ برابر بودجه خود آنها بود که بخشی از آن مصروف آسان کردن رای گیری در حوزه های خاص شد. حفظ حق مالکیت خصوصی بعنوان پایه بقای جامعه مانع از مقابله با دوز و کلکهای دیگر/
@neisan_abux نمی شود. منظورم بصورت کلی آن است که تا وقتی که قرارنیست دوباره hunter gatherer بشویم ناگزیریم حتی به آن مالکیت خصوصی هم گهگاه تجاوز کنیم و انعطاف لازم است. مثال بارزش eminent domain یا مقابله با انحصار و شکستن شرکتهای بزرگ است که سابقه اش به استاندارد اویل (۱۹۱۳) بر می گردد.
جاري تحميل الاقتراحات...